III.
'k Vergete nimmermeer dien stond,
Die van zoo veel geluks liet droomen.
‘Laet, laet de kleenen tot mij komen!’
Die tael ontvloeide aen Jesus mond.
Gij kwaemt tot hem, wiens woord en voorbeeld de aerd verlichtte,
Die immer rein bleef van ons slijk:
Keer mede rein in 's Vaders rijk,
En dat er niets uw voet ontwrichte!
Vergeet hem nimmermeer, den stond,
Die u aen 't christenouter wijdde,
Met elker valsche leer in strijde,
Op broedermin niet vast gegrond; -
Aen 't christenouter, welk ons, diepgebukt, zag bidden:
‘Dat de aerde een vroege hemel zij,
En (wie om 's Heeren dienste strij,)
Des Christus geest woone in ons midden!’
Dàt is de doop, verheevner hand
Dan die van menschen uitgevloten; -
De doop, in 't Godswoord uitgegoten,
Als vuer dat onze ziel ontbrandt,
Om, als de Heiland, voor het rijk van licht en leven
Te kampen tegen 't nachtgebroed,
En eer den adem dan 't gemoed,
Voor vrijheid aedmend, op te geven.