II.
't Is 't uer der bede: stil is de avond aengevlogen.
Ik treê den tempel in, den boezem diepbewogen.
Een halve duisternis heerscht rond: het orgel dreunt,
En enkel ginds, op 't outer des Alhoogen,
Blinkt geheimzinnig licht, als 't licht der hemelbogen,
Wanneer een winternacht het aerdrijk houdt omtogen;
En, tegen een pilaer geleund,
Beluister ik die heilge psalmen,
Drie duizend jaren oud. Ik hoor ze grootsch weêrgalmen
Op 't sluimerend gebeent van 't heilig voorgeslacht.
't Is in mijn boezem licht, bij 't opgevlamd gedacht.
Ja, 'k voele hier mijn menschenwaerde,
Die over graf en nacht gebiedt,
En, zeetlend op het lijk der aerde,
Zingt mijne onsterflikheid den Eeuwige ook een lied,
Vol warme erkentenis als 't lied van Sions zanger,
Dat Alva strafte met den dood,
Als 't, van der eeuw opbruising zwanger,
Uit nederlandschen boezem schoot.
Vergeefs had mij 't gebed Gods schoot pas ingedragen,
Ik droome weêr van u, zwart ingeslapen dagen...
Een bloedig floers houdt Nederland omslagen,
Waerheen, rampzaligen, verfoeilik bastertrot
Van Geuzen, die het beeld van Christus zelv' bespot?...
Waerom die wondren neêrgeveld der oude dagen?
Hier zelfs in 't graf gewroet, in de assche van uw magen,
Ontzettend heiligdom van God?