V.
Al schreeft gij dan ook splinternieuwe boeken,
Naer stof en sneê hoeft gij niet veel te zoeken:
Elk feuilleton wordt u tot voorraedschuer;
Elk besjen, in het winteravonduer,
Naest kindren aen den warmen haerd gezeten,
Schiet vast niet aen ‘verhalingskens’ te kort;
Die gij, zoo 't past, wat overhoop gesmeten, -
Wat met een windrig krinolientje' omgord, -
Wat met der el van 't romantism gemeten,
Biedt aen 't publiek, dien onverzaedbren gast,
Dien vogelstruis, die, zoo maer 't sausjen past
En inleidt, knapt, en steenen op zou vreten.
Spin, zijwormfijn, den draed van uw verhael,
Van 't eerste tot het laetste blad, geweven
Ten raedseltjen: men zie een lichtjen zweven
Daerin, maer dat van verre flauwtjens strael'.
Wat scheelt het u, zoo, na uw zegeprael,
Geen ziel herleest, wat gretig wierd gelezen?
Nieuwsgierigheid verleidt ten appelbeet.
En, onder ons, indien gij 't niet en weet,
Vrij menig boek, eens hemelhoog geprezen,
Gelijkt aen lieve damen nog al straf:
Raed men haer eens, het aerdige is er af.