Nazomer

IV.

Intusschen dijgt het dorp, dat rust en lust mag winnen. De weereld beefde, troonen vielen, trouw verdween; Een grijze koning vlood, verjaegd, als balling, heen: De pachter ademt vrij, en blijft de menschen minnen. In vrede gaet hij, jaer op jaer, met zielsgenot Zijn bloeiende akkers rond, en dankt den goeden God, En juicht, als hij ons land, gelijk zijn erf, ziet bloeien. Zijn gantsche staetkunde is zijn vaderlandsche trouw. Slechts eens deed zijnen ooge ook 't leed een traen ontvloeien, Toen 't volk in rouw zonk om zijns konings eedle vrouw.

Zoo vliet voor hem de tijd met altijd effen baren Stil voort. Het kind, dat op den schoot der moeder lag, Wierd groot en sterk; en de eerste mei, die lieve dag, Brengt hun 't herinringsfeest na vijf en twintig jaren. ‘Vrouw, spreekt de pachter, koom; bereî, bij 't avondrood, Ons weêr een hartlik mael, als vroeger, in den schoot Des groenen bogaerts: 't is van daeg een dag van zegen. Reeds draegt onze appelaer, de stoomstam, meische pracht, Als toen ons jongste kind loeg, op uw schoot gelegen. 't Is aen zijn voet mij wel: ik droomde er dikwijls zacht.’

De christen' huisvrouw zegt: ‘Ja, 't past ons God te loven. Dees dag ga zonder dank en weldaed niet voorbij; Schoon ons geen leed beproefde, ons hart kent medelij'. Spreekt in den Bijbel niet de Vader van daer boven: ‘Wat ge aen den arme geeft, dat hebt ge aen mij geleend?’ Wij weten, hoe in stilte een schaemle buerman weent. Zijn vrouw en kindren zijn al lange bij den Heere. Vertroosten wij nog eens dien ouden zieken man! Dat morgen 't lentelicht voor hem ook vriendlik keere, En hij geruimen tijde ook kommernis verbann'!’

Weêr zaten ze als voor vijf en twintig jaer. Vergaderd Rondom hen was al 't kroost, dat hun de liefde gaf. Zelf Azies landplaeg dolf voor hun gezin geen graf. Zij zaten, overspreid van 't eigen boomgebladert. Dit landfeest was voor elk een huisfeest, lang verbeid. Hoe welkom was de spijs, door moeders hand bereid! Zij bood den meikoek, rijk aen kruiden pas ontsproten, En 't gerstenvocht, bekranst met blank en peerlend schuim. En saem genietend, zat de schaer dier huisgenooten Blijde onder 't paviljoen van 't purpren hemelruim.