Nazomer

V.

En, na ze eerbiedig hun godvruchte handen vouwden, Rees, grijze priester van aertsvaderliken haerd, De pachter: ‘Goede God, wat hebt ge ons lang bewaerd, Sints wij de spoorbaen met verbazing 't eerst aenschouwden. Bij d'ouden appelboom verheft de jonge 't hoofd. Uw zon heeft menigmael zijn vruchten rijp gestoofd. Gezegend zij de dag, toen wij hem dankbaer plantten! De jaren vlogen. Keert na zoo veel tijds mijn jeugd? Ziet, waer ik 't oog op vrouw en kindren en verwanten, En woon en velden sla, voel ik mij jong van vreugd.

Mijn dierbaer vaderland, hoe zoude ik u vergeten? Die u vergeten kon, verdiende slaef te zijn, Waer voor een vrije ziel niets is dan martelpijn, Dan banden voor den geest, en boeien voor 't geweten. De Belg bemint zijn land, waer nog de vrijheid leeft, Waer nog de vrede woont, en nog de vreugde zweeft. O vrouw, herinnert ge u, wat choor van jubeltoonen Te Brussel donderde voor 's lands geliefden vorst? Wij zagen daer zijn trouw aen onze grondwet toonen Met warme erkentenis, en hoog sloeg ons de borst.

‘O vrouw, herinnert ge u die rijke zegebogen Ter plaets, waer Godefried zijn ridderlike vaen Verheft?’ - ‘Voorzeker, zegt ze, ik zie nog alles staen; Ik zie den praeltocht, en het volk blij toegevlogen. Wat spijt, dat ook de stoom ter feest van 't Onderwijs Ons niet mocht brengen!... 'k Hoorde een landman, wijs en grijs, Gelukkiger dan wij, met geestdrift daervan spreken: De vaderlandsche jeugd, in onafzienbren stoet, Trad voór 't bevlagd paleis, bij 's konings minzaem teeken. Maer 'k zwijg, en luister: want uw woorden doen mij goed.’

- ‘De reiziger, zoo spreekt hij voort, van verren strande Hier langs de snelbaen heengetooverd, stond verrukt, Waer onze landbouwkunst zoo milde vruchten plukt Op overheerde moere, en ingedijkten lande; Of waer 't eens kleen Seraing door nijvre stoomkracht groeit, Of waer door koopvaerdij, in ijver nooit vermoeid, 's Lands steden zwellen, met dien wondertrein bevoordeeld; Maer grooter schouwspel trof en vriend en vreemdeling, Na 't kalme koningrijk scheen van Euroop veroordeeld, Dat onze koning, als een vader, hulde ontfing.

Mijn zoon, herinnert ge u, hoe wij naer Brussels stede De landbouwviering van het rijk zijn toegesneld? Wat keurig vee en graen stond daer ten toon gesteld! Geen feest, of elk van ons genoot met Belgie mede. Waer 't wakker mijnvolk diep zich neêrlaet, zwoegt en bukt In d'afgrond, dien 't metael- en kolenschat ontrukt, Daer henen heeft ons (als een vuerdraek, breed van vlerken) Naer maegschap, ver van huis, het kunstgevaert gebracht. Wij mochten onderling den ouden band versterken, En voelden diep de spreuk: ‘Eendrachtigheid baert macht.’

Wij zagen, hoe de stoom bedijdt aan Henegouwen, Die mild zijn vrekken grond met ander voedsel mest Dan Vlaenderland: de stoom bood dien aen 't waelsch gewest, En, ziet, een gouden oogst begolft ook die landouwen. Geen enkel kleen gehucht van 't gantsche vaderland, Dien hij niet strengelde in den algemeenen band; Hij heeft alomme 't leed der eenzaemheid geleenigd. De dorpen zijn eerst nu van hunnen lande en tijd, De steden zijn eerst nu verzusterd en vereenigd, De volken zijn eerst nu verbroederd wijd en zijd.

O dierbaer België, hoe heerlik is uw zegen! O weelderige grond, o schilderachtig oord, Waer 't zachte najaer als de lentetijd bekoort, Waer Maes en Schelde stroomt, naest spoorgelijke wegen! Voorhenen woest en wild, en nu zoo rijk bebouwd, Wat ligt ge uitmuntend, bij die pracht zoo breed ontvouwd, Voor handel, nijverheid, en al wat vlijt kan wekken! Als de eigen broederband om Wael en Vlaming sluit, Zijt gij geroepen, om ten snoere te verstrekken, Zoo tusschen Oost en West als tusschen Noord en Zuid.

Wie onzer, die niet stil den vriend des landbouws huldigt, Den staetsman, die hier 't eerst, met onbevangen geest, Dacht aen den spoorweg?... Heel zijn leven zij een feest! Waer is de Belg, die hem geen eerkrans is verschuldigd? Wie telt de diensten naer, bewezen door Rogier Aen 't land, op akkerbouw- en kunstvooruitgang fier? O, zij voor elken dienst zijn weg bezaeid met roozen! En gij, o Heer, die 't lot der aerd hebt in uw hand, Bescherm den koning, dien de Belg zich heeft verkozen; Bescherm ons wakker volk, en 't dierbaer vaderland!’