Nazomer

III.

Nu treedt een overste hervoor, Die 't hoog besluit vermeldt, Dat elken spaenschen brave noodt Te treden in des legers schoot, Gelijk een fransche held.

Zij mogen hunne hopmans zelv' Verkiezen onder hen, Nog elk gedoscht op spaenschen voet, Doch 't fransche striklint op den hoed, Opdat men ze onderkenn'.

‘O vrienden, waerdig beter lot, Hij 's vrij, die 't wezen wil. U wachten in het fransche heir, Zoo gij 't verlangt, en rang en eer;’ En alles zwijgt doodstil.

Gewis, zijn woord wierd niet verstaen! Hij spreekt op nieuw: ‘Die wil, Hem wachten in het fransche heir Geluk en vrijheid, rang en eer;’ En alles zwijgt doodstil.

Maer uit dien hoop van bedelaers, In d'afgrond van den smaed Verpletterd door des Keizers glans, Stapt, lang en vael, een schimme thands Traeg aen, met geel gelaet.

Hij stapt, de grijze Kastiljaen, Gewikkeld tegen koû In de arme deken, die op 't bed Het leên-verstijven hem belet Bij zoo veel ramp en rouw.

Hij stapt op bloote voeten, 't hoofd Omhoog, als spaensch gezant; Schouwt kalm en langzaem om en rond, Spreekvaerdig met verbleekten mond, Holoogig, fix van stand.

Gewis, dat afgemarteld ras Buigt eindlik dan de knie! 't Hangt alles aen zijn mond en oog; Hij steekt den maegren arm omhoog, Dat aerde en hemel 't zie.

De Franschen siddren daer zij staen. Hij spreekt: ‘Éen God, éen vorst!’ En keert, bij 't stille handgeklap Der Spanjaerts, met grandeza-stap En opgeheven borst.