Nazomer

I.

In Haerlems plechtig heiligdom, Waer eeuwen lang de lofzang klom Der katholieke schaer, Rees, met den wierook, 't smeekgebed Des bisschops, op den stoel gezet Bij 't wassend landgevaer, - Het smeekgebed van Nieulant, voogd Der zielen, door Philip verhoogd.

Drie jaren reeds, door liefde sterk, Bevrucht hij zijn apostelwerk. Gestreng doemt hij de leer, Die tegen Rome in 't harnas staet, Doch mint den mensch die haer verlaet, En, beeld van God den Heer, Hoe wreed vervolging woele en woed', Wil hij aen vriend en vijand goed.

Daer roept de zondag-tempelklok Ten godsdienst, vreemd aen menschenwrok, Het volk aen Rome trouw, Dat naest zijn braven bisschop knielt, Met treurig voorgevoel bezield, In 't grijze kerkgebouw, En Nieulant zendt, met bleeken mond, Zijn beê de aloude graven rond.

De grijzaert stijgt ten hoogaltaer, En zingt voor zijn geliefde schaer Het Evangeliewoord. Het maelt den goeden herder af, Die 't lam betreurt dat hem begaf, En 't zoekt van oord tot oord, En, als hij 't vond, hoe afgejaegd, Het blijde op matten schouder draegt.

Het orgel breekt, met grootsch geluid, Na 't heilig Evangelie uit, En stemt het Credo aen. De bisschop voelt het oud geloof Thands in zijn borst, voor 't aerdsche doof, Met forschen kloppe slaen, En bidt voor ieder die 't verzaekt, En weent, in loutre liefde ontblaekt.

Hij zingt het Ite, missa est! Nù, naer omhoog den blik gevest, - Dàn, op 't gebogen volk. 't Vervloeit, en Haerlems orgel dreunt,

En, op een trouwen arm geleund, Gaet Jesus grijze tolk Na hij de ziel, met kracht omgord, Voor Gods altaer heeft uitgestort.