Nazomer

IV.

Nogtans, ofschoon ge uw geest niet moet vernijpen Op spraekkunstleer, is 't raedzaem, uwen strot Niet bloot te biên aen 't stael van 't dwergenrot. Opdat u geen magister aen zou grijpen, Zorg, dat ge uw taelgeloof ter loops belijdt In 't Voorwoord, en daeraen een woordjen wijdt; Spreek, als of gij, geleersd ten ridderstrijd, Een Dulcinea in de tael verweerde. Noem ze ‘onze schoone en rijke moederspraek;’ Geijkte praet! gestereotypeerde Epitheta, die men van buiten leerde! 't Verplicht tot niets: wie ook het vlaemsch studeerde, Studeer het niet, ten blijk van goeden smaek.

Lach in uw vuist met al den spraekkunstvlagen Van Hollands Brill (een boekdoorsnuffelaer, Als velen; rechtonzaelge naem; niet waer?) Lach vrij daermeê, als met versleten sagen. Kortom, wilt gij, dat eer en geld u wenkt? Al schrijft ge in 't vlaemsch, zorg dat ge in 't fransche denkt. Zoo moet men aen de menigte behagen, Aen 't fransch gewend in ons verfranseld land; Die als ze een schrift van achter en van voren Doorliep, 't reeds kent, en zich het brein niet spant Om 't woordenrid in Weiland op te sporen: Dat 's ook geen jacht voor mannen van verstand. 't Zal zonder dat, u mede wel gelukken, In poëzij den gouden lauwertak Des Staetsbestuers van België te plukken, Gelijk de bard, die van ons Voorkroost sprak, Een woord dat al de kenners moet verrukken, En aen hetgeen van Nakroost nog ontbrak.