II.
En op den eigen stonde,
Dat hij zijn lezing sloot,
Ontvlamde op eens de hemel,
Bij 't stervend avondrood;
En langs het open venster
Vloog 't blankste duifjen aen,
Om boven aller hoofden
Zijn wiekjens uit te slaen.
't Was lief, als de afgezante,
Die 't vredetakjen bracht
Aen Noë, opgesloten
In de ark met zijn geslacht.
Wat droeg in 't purpren bekjen
Dat duifjen, jong en jent,
Voor groen olijfgebladert?
Een strookjen perkament.
Het laet dat nedervallen
Ten disch der broedermin,
En verre is 't spoedig henen,
En zweeft den hemel in.
De priester neemt het strookjen,
En leest met zaelgen blik;
Daer stond in gouden letteren:
‘Miin werc es hemelic.’