Nazomer

III.

Geen sterfling langer, maer begeesterd, Van zangerwellust overmeesterd, Legt hij het speeltuig neêr, en breidt Zijne armen uit, vol zaligheid, D'onsterfeliken dooden tegen. En Cesars helden?... o, zij zwegen; Zij zwegen voor die majesteit. Zoo zwijgt het ruime in de aeklige ure, Wanneer des zomers de nature Verstikt, bij angstig stormgebroei, En de adem bang en immer banger Hijgt naer verlichting uit dier boei; Ja, Cesar zelf zweeg voor den zanger.

Stil bloosde voor dit toongeluid Een roomsche dichter, diepverslagen. En weder stroomt, bij 't hart aen 't jagen, De bard in zielverrukking uit.

‘Daer staet ge, Ambiorix, naest Woden, hoogverheven, O held, die ons met hoogmoed wederziet. De zweep der heerschzucht heeft ten strijde u nooit gedreven: Als een verslaver, of verslaefde dacht gij niet. Ontsluit uw vrijen blik; schouw neder op die slaven Der wellust, in den nacht der brasserij begraven, Met roozen om het hoofd, den beker in der hand; Die aen den wenk eens meesters hangen, Die sneven, om een blik van zijn genâ te ontfangen. Gij zegepraelde alleen: gij vielt voor 't vaderland.

Onsterflik zal uw naem beklijven, Groot als uw vrijheidszucht en moed, germaensche held, Gerezen tegen list, en krijgskunst, en geweld! Gij bloost te rechte hier; niet langer wilt ge blijven, Waer hoogmoed zetelt, pracht en weelde 't al verpest. Op gouden wolkenkoets zie ik u verder drijven, Ten lansenspel bereid in 't zalig luchtgewest.’

Hij zwijgt, en hijgt, gelijk vermand Van rouw, bij 't denkbeeld: Vaderland! 't Is of zijn oog een vaert van schimmen Stil opvolg', die ten hooge klimmen. Den roomschen dichter, wien de ziel Verschriklik woelde en barnde, ontviel De lier, en, met verbleekten kaken, Ontsluipt hij aen de feestvermaken.

Een dof gemor bromt door de zael; Der hand ontzinkt de nektarschael; De vuist der helden beeft, verkrimpend, Om d'armen slaef, op Rome schimpend In 's vrijmans ongehoorde tael, Den stouten gorgel toe te nijpen, Of eenig wapentuig te grijpen Daer hangend, rood nog van den strijd, Dat dien baldadige kastijd'. Maer Cesar, 't voorhoofd neêrgebogen, Heeft niet gewenkt, van wrok ontgloeid: Hij schijnt aen 't lied eens slaefs geboeid. Op hem alleen vest Rotholf de oogen, En nauwlik bergt de vorst zijn schrik In 't hart. Hij siddert voor dien blik, Gewapend met een vreemd vermogen.