II.
De maen koomt op, zoo blijde en blank,
De nachtegael verheft den zang
Vol zoeten klank;
Doch strael, noch toon dringt henen
In haer gemoed, door 't leed verkracht:
't Is rouw daer binnen, 't is daer nacht,
En eenzaem blijft ze weenen.
Nu droomt ze, ja, verdroomt haer pijn:
Heur zonenpaer mocht groot al zijn;
Elk dag, feestijn;
Grootmoeder mocht ze al wezen;
Kleinkindren mochten om haer staen,
En bloemen geuren langs heur baen,
Volweelig opgerezen.
Verbeelding wijkt, zoo vlug van vlerk:
Zij is omringd van zerk bij zerk
Der grijze kerk,
En vindt zich eenzaem weder.
De wanhoop nadert, grijpt haer aen,
Ontrooft haer jongsten troost - een traen,
En bonst ze in d'afgrond neder.
God dank! zij bidt weêr, vrij en vroom.
God dank! is 't waerheid, of is 't droom?
Wees wellekoom,
O klokgeklep daer boven!...
't Is of de nacht alreeds verliep,
't Is of de morgenklok haer riep,
Om d'Eeuwige te loven.