II.
Men wacht op graef Joans bevel.
Hij spreekt: ‘Drie dagen lang
Rouwe ieder toren onzes lands!
Dat ons blazoen, in de eigen glans,
Naest Vlaendrens schild er hang'!
Ja, prijken zij drie dagen daer,
Verbroederd nevens een,
En blink' ter eer van 't vlekloos paer
Er fakkellicht om heen!’
De grave rouwt met heel zijn hof.
De vierde zonne bloost,
En ieder schudt den rouwdosch uit,
Behalven Bossaerts eedle spruit,
Warsch van den minsten troost.
Naer Leuzes kerk, naer vaders graf
Brengt hij een breeden stoet:
De traen rolt van zijn wangen af,
En tuigt van 't vroom gemoed.
Men wacht op graef Johans bevel:
Hij spreekt: ‘Richt vader zacht.
Leg hem in gouden fierter neêr,
Als Henegouwens graef en heer,
Sints twintig jaer verwacht.
Hij koomt: bereidt hem de eerebaen,
Bereidt hem staf en zwaerd,
En juicht hem toe, en gloeit hem aen:
Hij is dier hulde waerd.
Hij koomt, hij keert in zijn gebied,
Die voortleefde in ons hart;
Hij koomt, die steeds u heeft bemind,
En die uw liefde wedervindt
Na d'uitwisch aller smart, -
Die 't hoofd te rust legde, en 't niet boog,
Door deugd en kommer groot.
Hij leest zijn welkom in uw oog:
Mijn vader is niet dood!’