II.
O neen! wij schatten hoog dien zegen,
Op onze sponde neêrgedaeld,
Bij 't dankgebed tot hem gestegen,
Die 't schoonst als schepper voor ons straelt;
Die stervelingen, 't stof ontrezen,
Den adem, zijner bron ontvloeid,
Het leven, door zijn vlam ontgloeid,
Laet storten in een lieflik wezen.
Wij staren 't heilig wonder aen,
Dat ons zijn gunst en goedheid baerde.
Ontfang, o Vader gantscher aerde,
Tot offer onzen vreugdetraen!
Ach, duizenden, wien de Opperwijsheid
Dàt voorrecht niet vergunnen wou;
Die hunnen herfst en wintergrijsheid
Doodsch slepen in onvruchtbren rouw.
Ach, duizenden, die, als ze sterven,
Nog zoeken met bedrogen hand,
Om toch van eenig liefdepand
Een laetsten handdruk te verwerven,
Een laetsten liefdekus van 't kroost,
Waer zij in ademen en leven,
En dat hen, van 't heelal begeven,
Verstrekk' tot bovenaerdschen troost.
Uw luchttent, met bezielden vonken,
Bij droeven winternacht bestrooid, -
Uw zee, in vasten band geklonken,
Als zij haer fiere macht ontplooit,
En de aerde, drijvend op uw wenken
In 't ruime sints het wordingsuer,
Almachte, ja, geheel natuer,
In 't afgewisseld jaertij-zwenken,
Verkondigt uwe majesteit;
Maer 't kind, aen moeders borst gedoken,
Frisch als de rooze pas ontloken,
Spreekt luid van uw bermhartigheid.