Natalia

II.

Wanneer de tempelklok, die over d'egâ rouwde Der beste Moeder, u naer 't Godgewyd altaer Herroept, dat ge ook in rouw by Vaders dood aenschouwde, En gy, met stillen tred, hervoort stapt nevens haer, Dan zegt een moeder vaek: ‘Daer gaen ze weder beiden, Gelukkig door elkaêr, elkaêr tot een heelal. O, 't uer zal bitter zyn, als ze eenmael moeten scheiden, En op haer lippen 't jongst vaerwel besterven zal.

Een vader heeft gewis op d'oever van het leven, Toen reeds zyn koude hand onmagtig nederviel, Die aengebeden telg zyn zegening gegeven, Gevloten in een traen uit zyne ontvlamde ziel. 't Was zoo. Reeds voelde hy het plegtig doodsuer naken, En zegende u, zyn schat, zyn overdierbaer kind. De liefde deed zyn borst, zyn veege borst nog blaken Voor u, Natalia, die hem zoo had bemind; Voor u, Natalia, die zielsgeheimen kende, Der vrouw alleen vertrouwd, opdat zy lave en redd'; Voor u, die vroeg ten troost verstrekte van de ellende, En voor geen zorgen deinst, by Moeders ziekenbed. 't Is stichtlyk u te zien, met saemgepreste palmen En neêrgeslagen oog, verdiept in smeekgebeên, En naest uw Moeder neêrgeknield, by 't wedergalmen Des hallels, als in 't ryk der eeuwge zaligheên. 't Is treffend u te zien op 't heilig graf der vaderen, Met hun godvruchtigheid en eenvoud nog bezield. Ge zyt de roos gelyk, die onder leliebladeren By 't morgenrood verschuilt, als gy naest Moeder knielt. O, kon het stoflyk oog 't onstoffelyk doordringen, Dan zag 't een' Serafyn, met starrenkrans omstraeld, De goddelyke harp der vlekkelooze kringen Verlatend, en op aerde in 't heiligdom gedaeld, Waerin gy nederbuigt; 't ontwaerde in al zyn trekken De zaligheid, die ginds niet siddert voor een graf; Ja, 't zou in 't lief gelaet den vader zelv' ontdekken, Die teeder voor u bad, wanneer hy u begaf.

't Zag hem in de offerschael uw reine beden zamelen, En 't stof ontsnellen met dien bovenaerdschen schat, Den weêrklank eener ziel, die onder 't zuchten-stamelen, De liefdevlam voor God en Ouders slechts bevat.