IV.
Als weêr de lente 't volk naer d' opgepronkten akker
Verlokt, waer 't koele loof het lachend overspreidt,
Als 't tripplend voetje weêr, naer luchte dansen wakker,
Den eersten vedeltoon, als vreugdesein verbeidt;
Als op den wandeltogt, by gouden zonnestralen,
De zyden zondagstooi der schoonen hoogmoed streelt,
En ze in des jonglings blik, als vrysters, zegepralen,
By wie gevleide waen het zoetst genoegen teelt,
Dan is 't u stil vermaek tot Moeder zacht te naderen,
Op 't ziekbed uitgestrekt, en haer by 't vriendlyk woord,
Het tuiltjen aen te biên, dat gy woudt zelve gaderen,
En waer het bloemtje in prykt, dat haer het meest bekoort;
Of 't schrift te lezen, dat haer nog vermaek kan bieden,
En nutte leering schenkt aen ouderdom en jeugd;
Dan voelt gy de uren schier als oogenblikken vlieden,
En smaekt al 't hemelsche der liefderyke deugd.
Laet zwellen dan van trots de ondichterlyke zielen,
Wier schoonheid schittren wil by 't wulpsche bal-geglans;
Laet maegden in het stof voor Modes altaer knielen,
Uw onschuld is uw roem, uw Moeder is uw krans!