V.
Wanneer gy in het veld moogt aen haer zyde treden,
Na de afgelegde taek in 't zwygend avonduer,
Geniet uw jonge ziel, van driften onbestreden,
Het zoet der kindermin by 't schoone der natuer.
Gy vindt ze dubbel schoon, kunt gy tot Moeder spreken:
‘Hoe lieflyk daelt de nacht! hoe frisch is de avondstond!
Hoort gy dien waterval, by de ingeslapen streken.
Zoet waeit het windeken de geurge velden roud.
In 't eenzaem wolkgewelf ontwaekt een enkle starre,
Als een vriendin, de troost der ramp die eenzaem schreit.
Alleen de dog doet zyn getrouw gebas van verre
Weêrgalmen, en beschaemt de lage ondankbaerheid.
Alleen de visscher op den vloed verheft de zangen
Langs 't eigen meir, dat eens zyn vader zwerven zag.
Hy zwygt, en alles zwygt: ras zal zyn kroost weêr hangen
Aen vaderlyken hals by zegen, lonk en lach.
Van 't gothisch torenspits verspreidt zich door de wolken
De stem van 't heilig brons, den wandlaer tot vermaen.
Het veld is stom, maer fakkels spranklen, en bevolken
Het plegtig hemelruim!...’ Dan is uw bede een traen!