Natalia

IV.

O droeve maer!... myn Moeder kampt met ziekte en lyden. Ik vlieg naer 't vaderdak te rug; 'k hergroet ze, en waen,

Dat haer herstelling my eerlang weêr zal verblyden. Zy spreekt: ‘Myn goede zoon!’ en lacht my vriendlyk aen. Gelooven kon ik niet, dat de achtbre Vrouw zou sterven. De liefde vleide ons zacht, zy, zuster van de hoop. Die hoop deed my, helaes! den laetsten zegen derven, Waer de Eeuwge zelf in spreekt voor gansch een levensloop. Maer nog, nog bied ik haer, geteekend met den stempel Des doods, den laetsten kus op bleeke en koude wang; Nog kniel ik voor haer koets, gelyk men in den tempel Ten halve reeds gesloopt, al zwyge er bede en zang, Te dieper nederbuigt; nog zien myn twyflende oogen Die lieve Moeder, met de heerlykheid des doods Bekroond, voor de eerste mael niet met myn leed bewogen, Verjeugdigd in haer slaep, en in 't gelaet iet groots, Iet onbeschryflyk groots, dat sprak van 't andre leven; Kalm, als de daegraed van een lieven meischen dag, Verheffend als de nacht, met starrentooi doorweven. Nog zie ik om haer mond een goddelyken lach; Nog bomt het klokkenpaer, met traeggesleepte klanken, Van uit den toren voort, op ongelyke maet; Nog schiet in 't heiligdom het waschlicht doffe spranken; Nog rouwt het Godsaltaer in aeklig floersgewaed; Nog staen ze voor myn oog, omneveld door de tranen, Die weezekindren, met een fakkel in de hand, Rond 't heilig lyk geschaerd, gelyk om ons te manen: ‘Ziet, God omvleugelde ons in diepgezonken stand.’ Nog vaert het orgel, als het harpgeruisch der hemelen, By 't De profundis op, en dreunt me in 't zwelgend oor,

Toen over 't bukkend hoofd een Engel neêr kwam wemelen, Die nauwlyks 't eeuwig licht begroette in 't Engelkoor! 't Was, als een kenbre schim, die ons in zoete droomen Genaekt, op blanke wiek, met Edens roozenkroon. De zwarte baer verdween; een stem scheen toe te stroomen, Eene aengebeden stem, die lispelde: ‘Myn zoon!’ Waer waer gy, dierbre, dan? Niet aen myn zyde, ach! Zuster, Gy knielde in 't vaderhuis, welks eerezuil bezweek. Gy badt: 't verbryzeld hart klopte u allengs geruster. 't Gebed was u Gods stem, die 't stormnat effen streek! En nu, al waggelend den tempel uitgetreden, Volgde ik, met broeder, haer, de wellust onzer ziel. Toen heb ik, Zuster lief, voor u, voor u gebeden, Op wie de laetste strael van 't stervend ooglid viel!