Natalia

IX.

Geheimenissenreeks, voor haer reeds zyt ge ontsloten, Gy, waervan 't stoutste brein zich nimmer denkbeeld schiep! Wy dwalen in den nacht, bedrukte rampgenooten; Haer werd veropenbaerd wie 't licht in wezen riep! God heeft ze weggerukt, om by haer heil te voegen Wat hy aen 't onze ontneemt: zy zag haer gade weêr! Ja, 'k las op 't dood gelaet den lach van 't zelfgenoegen, Den lach der zaligen, ontslapen in den Heer! Gezegend weez' zyn naem door wien hy heeft geschapen; Gezegend, door den dag, hetzy hy klimme of dael'; Gezegend, door den nacht, als 't stof zich legt te slapen, In vast vertrouwen op de aenstaende morgenstrael; Gezegend door de star, wier flonkering niet bluschte, Sinds haer de alwyze hand zaeide in den wolkentrans; Gezegend, door wie in zyn schoot zich strekt ter ruste, Of 't zoete voortgeniet van maen- en zonneglans. Vliege, als een Serafyn, 't gebed den Hemel nader, Het dank - of smeekgebed, oorspronklykrein en warm! God schonk den sterveling een liefderyken vader, Om 't beeld in hem te zien van d'albeschuttend' arm.

Hy schonk den sterveling een liefderyke Moeder, Om nooit te twyflen aen zyn gloênde teederheid. De dood strekt by hun graf de Onsterflykheid tot broeder; Daer hemelt zelf de rouw, die dankbre tranen schreit! Ja, op het graf, dat eeus zyn schat ons zal herschenken, Bloeit nog de liefderoos, ten balzem voor de smart. Daer kiemt verheven hoop uit zacht bezield herdenken; Wat voor den blik verdween, verryst er voor het hart. Zoo zinkt de zonne weg, maer leent, voor 't oog verborgen, Der maen een zachten glans, en mymring aen den nacht, Tot de aerd, gelyk een bruid, den afgewachten morgen Begroet, en grootsch herleeft in d'uitvloed van Gods pracht!