VI.
Zie daer het beeld der maegd, die ieder moet beminnen.
Voorwaer, gelukkig, die ze kind of zuster noemt!
Haer liefderyke hand strooi' lang, met blyde zinnen,
Op Moeders winterpad het geurigst lentgebloemt!
En moog' de Hemel reeds op aerde 't loon haer schenken,
Dat hy aen kinderliefde op aerde heeft beloofd.
Zy leve, altyd gelaefd door zaligend herdenken,
En strekk' haer de ouderdom tot krans om 't brave hoofd!
Ja, rolle eene eeuwe lang de heilstroom harer dagen;
Als de, uit den boezem van 't gebergt gestraelde, bron,
Zoo zuiver vloei hy voort! zy smaek' vol welbehagen
De lust van wel te doen tot 's levens jongste zon!
Dat zulk een voorbeeld elk tot kinderliefde wekke!
En schoon de Denderstad, haer wieg, tot puin verga,
Dat nooit der tyden nacht heur eernaem overdekke,
En naest Antigoné noem' men Natalia!
De Denderstad kan 't vry met éénen mond verklaren:
Geen dochter overwon ze in dien gewyden gloed.
Slenst, roozen! lauwren, dort! zwygt, vaderlandsche snaren!
Zy is zich zelv' genoeg, by 't zelfvoldaen gemoed!