III.
't Herdenken aen die vrouw voor ons vol moedergoedheid
Blyft aen 't bedrukt gezin een overwaerde pligt.
't Is smartlyk, maer die smart wordt zelv' niet zonder zoetheid,
Wanneer het kinderhart ter regter plaetse ligt.
't Is smartlyk, maer 't gevoel dat zy haer loon mag smaken,
De nageur harer deugd, die balsemryke bloem,
Doen myne erkentenis voor d'Alvoorziende blaken,
Dat ik zulke achtbre vrouw nog lieve Moeder noem'!
Zoo kan zwaermoedigheid ook reine wellust teelen,
Zoo plukt herinnering een kostelyken krans
Op 't graf der waerde ziel, die ons in 't graf blyft streelen,
Als 't nagevonkel van verdwenen zonneglans.
Vermaen my tot geen troost, by 't zwaertst verlies van 't leven,
Als nog haer braefheid voor myn weenende oogen blinkt.
Want er zyn tranen, 'k voel 't, zoo teeder als verheven,
Waer al het heilgenot der aerde by verzinkt.
't Herdenken is der maen gelyk, die aen de kimmen
Stil opstygt, en by 't licht, dat door den sluijer straelt
Der wolken, lafenis in 't lydend hart doet klimmen,
En doorgestreden ramp met weelde mild betaelt.