Natalia

V.

De zon blonk schitterend, meêdoogloos voor myn smarte: Het veld pronkte overal, gelyk ten feest bestemd. Natuer, uw frissche lach greep bitter my in 't harte, My zelv' bewustloos, of in 's jammers boei geklemd! Reeds had de boer gezucht, by 't rustloos nederplassen Des regens, dat zyn hoop vernield zou wezen, de oegst

In 't nat vergaen, dien hy zoo juichend op zag wassen, En die zyn huisgezin wat brood bezorgen moest. Hy bad: door de Almagt werd zyn smeekgebed vernomen, En 't stael zwierde yvrig rond, naer buit op d'akker graeg. Verwezenlykt zag hy zyn herfst- en lentedroomen; Te droogen hier en daer hing 't koren op de haeg. De vreugd bezielde alom den halfontblooten akker; Der maegd en 's jonglings oog ontschoot een warme lonk; De lach riep 't zoetst gevoel in hunnen boezem wakker, En ik - ik volgde 't lyk van haer, die 't licht my schonk. De dood had ook geoogst met d'onverzaedbren sikkel; Myn Moeder had hy thans ter slaepkoets ingeleid. Tot d' Engel van het graf sprak zy: ‘Waer blyft uw prikkel!’ Zy viel - want zy was ryp voor zaelge onsterflykheid. Hoe stak de lykkoets af by 't groene veld..... zy spraken Intusschen onderling: ‘Wat heerlyk schoone dag!’ En voelden niet wat dolk zy me in den boezem staken, Waer moederloosheid, als een berggewigt, op lag. God, wie heeft my gebragt tot aen den schoot, die de aerde Voor haer ontsloot, niet ver van d'ingeslapen gâ. Ik bad, rilde en bezweek. Der graven nacht omwaerde Myne oogen... dan, 'k bekwam... Waerom bekwam ik, ha!