VII.
Niets blyft ons in het leed, dat onverdraeglyk griefde!...
'k Verdwael... Ons blyft op aerd, naest vaders graf, heur graf,
En ginds omhoog, haer liefde, onsterfelyke liefde!
Als Judith, leide zy de weduwkleedren af,
Om op den vyand, op den dood, te zegepralen.
Het blanke bruidgewaed omgolft haer leden sinds.
Geen bange twyfel, neen, kan in myn ziele dalen,
'k Verloor een Moeder hier... 'k won een beschermster ginds.
Reeds was ze digt by 't graf, als ze op een kindjes sterven
Sprak: ‘'t Is een engeltje by onzen lieven Heer!’
O Moeder, die wy ligt voor luttel dagen derven,
De Hemel telt voor ons ook nu een Engel meer.
‘Bid, kindren! bid den Heer!’ dit was het jongst vermanen
Uit halfverkilden mond der Christenvrouw gehoord.
Wy baden... groote God!... wy baden, maer in tranen,
En zy voltrok 't gebed in 't haer verwachtend oord!