VI.
'k Hervond u in den tuin, ter koelte neêrgezeten
Van 't lustpriëel, door 's Vaders zorg gekweekt, en waer
Zoo vaek het olmgeboomt, na 't vrolyk middagëten,
Zyn groen verdek op 't huisgezin verbreidde - daer,
In dit gezegend oord, waer wy als kindren speelden,
En ons der Oudren les in 't hart al spelend droop,
Waer 't nooitvergeten paer de aertsvaders ons verbeelden,
Met d'Eeuwige vertrouwd, by vast geloof en hoop -
In dit gezegend oord, waer Vader 't schoon vertolkte
Van Feith en Helmers en Racine, en menigmael
Voor myn nog jeugdig brein der wiskunst diep ontwolkte,
En elken sluijer hief van Roomsche of Grieksche tael.
In dit gezegend oord beplant door heure handen,
En dat in vroeger tyd haer zorgverpoozing was,
Daer rilde 't denkbeeld my door huivrende ingewanden,
Dat thans de geurge bloem zou spruiten... uit hare asch -
Dat thans alleen die bloem haer slaepkoets zou omgeuren,
Die gy zoo teêr verkwikte in weduwfoltering,
En waer de kindermin nu vruchtloos by zou treuren,
En knielen, in de hoop op moederzegening -
Dat thans heur hand niet meer die planten zon besproeijen,
Nog onlangs hare zorg, als vroeger 't jonge kroost -
Dat thans vergeefs de traen van onze smart zou vloeijen;
En dat geen Vader meer, geen Moeder ons vertroost!