VI.
Eens - vader rustte reeds - als de avond nederdaelde,
En 't teeder maenlicht traeg geheimvol oprees, dat,
Gelyk een tempellamp, tot in het harte straelde;
Eens, dat gy weêr 't heelal voor haer alleen vergat,
Waert ge op een zodenbank aen heure zy' gezeten,
En vestte 't minnend oog op 't eerbiedwaerd gezicht.
Gy hadt elk onheil, zelfs uw Vaders dood, vergeten,
En smaekte 't voorgevoel der vreugd in 't eeuwig licht.
‘Myn Moeder, lispte gy, wat zyn wy wel te samen!’
- 't Is waer, was 't heilig woord, door haer gevoel gebaerd;
Woord, daer eenvoudigheid en moederliefde in aêmen,
Gelooven doet gy nog aen rein geluk op aerd!
Schoon is de wedstryd van een heilge kinderliefde;
Uw broeders minnen ook hun Moeder rein en teêr,
Maer in den jammernood, die de arme weduw griefde,
Zyt gy toch de Engelin, gezonden van den Heer.