I.
Vorstin van Vlaenderen, ontfang myn groet vol blyheid! Gy vestigde eens uw stoel op uw gemeentevryheid; Nog heft ge een fiere kruin, Verdedigd door den Leeuw, die u zyn trouw wil schenken; Nog spreekt tot onzer ziel de stemme van 't herdenken Uit uwer burchten puin.
't Gorduensche voorgeslacht, by 't axt- en knotsenzwieren, Met forschgespierden arm, den blonden schedel hoog, Stond vast, toen de Adelaer, aen 't hoofd van Romes gieren,
Den bosschen van den Belg bloedzuchtig tegenvloog, En 't mocht, met nog bedreigend oog, Al stervend zelfs, op Rome zegevieren.
Groot en ontzachlik als het eeuwenheugend bosch, Dat, schildgewyze, 't overdekte; Kloekmoedig, bruisend, fier als 't ros, Dat, krygs- en jachtgenoot, ten vriend en makker strekte, Was 't als de lucht zoo vry, als elk Germaen zoo trotsch.
Wanneer de menscheid voor het zielsjuk nog verstomde, En 't leenheerschap haer 't lyf, gelyk een lastdier, kromde, Droegt gy alreeds de burgerkroon. Gewyd of ongewyd, ten ziels- of lyfsverworger Was u geen sterfling, neen! ‘Ik ben een gentsche borger!’ Sprak met romeinschen trots uw zoon.
Nog zyn uw kindren vlaemsche braven; Onbuigbre telgen, volk, door niemand te verslaven, Dat liever dan te kruipen in het zand Vóór d'overheerschten graef, verfranschten dwingeland, Ter Vrydagmarkte snelde, En, by het bliksemzwaerd van Philip Artevelde, Riep, als één enkel held: ‘De dood, maer niet de schand!’ Zy stammen van dit bloed, dat, schoon met yzren tanden, De bleeke honger 't knaegde in rillende ingewanden, De vyanden te velde riep; Dat werk en dak verliet, als burgerkrygsgenooten De bres of 't slachtveld toegeschoten, En eigen adeldom uit eigen deugden schiep.
Cookies on Poetry Cove