V.
Die vlam, op 't voorhoofd u van boven
Gedaeld, is u nog heilig als weleer.
Wanneer die levensprank der ziel in u zal dooven,
Is Gent in Gent niet meer!
Die vlam versmeedde eens hier ten heldenzwaerde 't kouter.
Nu dat geen vreemd geweld, maer fransche letterpest
Ons dreigt, glom zy hier eerst op vlaemschen letterouter,
En, klimmend stout en stouter,
Handhaefde uw eererang in 't Taelgemeenebest.
Die vlam ontsteekt uw Vander Vinckt in yver,
Wanneer hy 't schriktooneel der zestiende eeuwe maelt,
En Neêrland dat, gezweept ten bloede door den dryver,
Na tachtig jaren stryds op monsters zegepraelt.
Die vlam bezielde uw Zevecoten,
Vorst van den vlaemschen bardenstoet,
Wanneer hy Leiden zong, door Spanjes klauw omsloten,
Door Godes hand verlost, by d'aengevlogen vloed.
‘De vogel is alleen geboren om te snyden
Met vleugelen de locht, de peerden om te ryden,
En wy om vry te zyn.’
Zoo zong uw Heinsius: dat zoo uw dichters zingen,
Of dat hun laffe snaren springen,
En slyk hun kruin bedekke, en hunne naem verdwyn'!
Die zielsvlam koestert ge in uw stille stadsgebouwen,
Waerheen de Wetenschap de schaemle kindren wenkt,
Die aen uw diadeem de schoonste parel schenkt,
En laet den wyze hier vertrouwen,
Dat, bron van leven en van licht,
Het onderwys eens de ark van 't volksgeluk zal bouwen,
Verheven door de wet tot algemeenen plicht.