IV.
Al ziet gy ook met stof de vanen overdolven, Die vyftig neeringen ontrolden in uw lucht, Thands zweeft u boven 't hoofd, voorhenen zoo geducht, Een grauwe stoomvaen, breed by golven Den schouwpilaren van uw nyverheid ontvlucht.
Uw strooien daken zyn vervangen Door burgerwooningen, als ridderburchten stout. Het oog blyft zalig aen uw nieuwe tempels hangen,
Waerin het heilig Recht zyn vorstlikheid ontvouwt, Of waer de Wetenschap aen 't uitgerekt verlangen Der ingewyde jeugd haer schatten toevertrouwt. Nog stelt ge in éénen blik voor 't oog, van liefde ontvonkeld, Drie zegeteekens van uw gryze macht ten toon: Uw Kapitool, helaes! eene onvoltooide kroon; Uw Belfroot, met den draek der kruisvaert overkronkeld, En Bavoos tempel, als zyn kunstjuweelen schoon.
Maer 't is geen stout gebouw, hoe prachtig, Geen kunstig doek of steen, waerom u 't harte viert: Gy waert daer zonder groot en machtig, En zoudet groot ook zyn daer niet mede opgesierd. Neen, 't is omdat ge altyd uw burgers moogt bestempelen Met d'ouden naem van vrank en vry! Neen, 't is omdat altyd in hunne zieletempelen, Vol van godvruchte melody, De Christenliefde woont, geen Scriben-huichlary; 't Is om hun vryheidszin, dat vaste merk van Belgen. Daerom minde Artevelde uw telgen; Daerom wilde Alva, toen hy op uw Belfroot stond, Met uw gedachtnis tot den wortel u verdelgen; Daerom minde u Oranje uit zynes harten grond.
Ja, zonder blozen slaet ge uwe oogen op de graven, Waeruit de heldenstem van uw Borluten breekt, Waeruit een Viglius nog tegen Spanje u spreekt. Gy voelt uw grootheid steeds: gy huivert te doen draven Naer eenig' menschenwenk De vryheid van uw geest, het schoonste Godsgeschenk.
Cookies on Poetry Cove