II.
De duisternis daelde, die sluimering baerde: Het vriendelijk maentje beschemerde de aerde. Een nest heeft de vogel in hagen en heggen, Onz' Heer miste een steen om zijn hoofd op te leggen.
‘Ach, kreeg ik een beddeken, schoon met geen pluimen, Mijn rug en zou dit voor den achten niet ruimen,’ Dacht Pieter. Zij kwamen staphans in een stad, Vol huizen zoo prachtig en hoven zoo prat.
Zij trokken bij borger en heer aen de bel: ‘Herbergzaemheid!’ spraken ze alom, maer, ja wel, De deure vloog toe, niet min spijtig dan spoedig: ‘'t En zal hier niet gaen’ sprak de Apostel mismoedig,
Hoofdschuddend. Zij klopten bij paters en kwezels; Er viel niet te doen: ‘'t Is te laet, o gij ezels! Wat komt gij ons stooren in onze gebeden? - Ik lees mijn brevier, laet me, in Gods naem, in vreden!
‘Weg! weg! 't is te laet!’ En de Apostel verzucht: ‘Als menige haen bij de omwentelingsklucht, Zoo antwoordt gij allen: nu, trekken wij verder!’ Zij doolden als schaepkens, beroofd van een herder.
‘O Meester, de mensch is geen spellekop waerd: Er bloeit geen herbergzaemheid meer op der aerd.’ ‘Piet, Piet, gij veroordeelt! die maget zoo zoet Woont dikmale daer, waer men minst haer vermoedt.’
Zij kwamen alwaer men geen huizen meer vond. Alleen, gansch alleen, nog een hutteken stond, Het deurken met bel, nochte klopper daeraen, Het stroodak met mos en met scheutjes belaên.
De zwaelm had daer onder haer nestje gebouwd; Een vogelenpaertje zat blij daer ten kout. Een appelaer, even milddadig als schoon, Belommerde aenvallig die needrige woon.
‘Zie, Meester, wij zijn uit dit Babel getreên; Een hutteken ligt daer alleen, gansch alleen. 't Is zeker niet noodig, de kans nog een keer Te loopen...?’ - ‘Wie weet!’ zei hem zachtjes onz' Heer.
De Apostel ging kloppen op 't deurken, en zag Een vrouwtjen ontsluiten met vriendlijken lach: ‘Wat wenschen de heeren?’ - ‘Wij sliepen hier graeg.’ ‘Komt binnen, wat lust er uëdeler maeg?’
‘'t Is eender,’ zei Pieter, zeer weinig gewekt. ‘Mijn heeren, de tafel staet net zoo gedekt.’ Haer egade, een manneken jeugdig en frisch, Hoe grijs ook, zat blijde aen d' eenvoudigen disch.
En las een gebed op, met buigende hoofd: ‘Zit aen maer, o gasten, de Heer zij geloofd!’ De aerdappelkens rookten: de vrouw en de man Bedienden gulhartig de gasten er van.
Met vloog er een duiveken 't vensterken in, Een oude genoode van 't brave gezin; Zij klapwiekte, en Jezus wierp kruimeltjes toe: ‘Aenschouw eens die blanke zoo blijde te moê!
Zij zaeit, noch en maeit, noch en tast in de schuer; Toch voedt haer de Vader der gansche natuer. Hij schept ons, zijn' kinderen, 't heden en morgen; Hij zal voor ons kleeden en reeden ook zorgen.
Gods water moge over Gods akker dan loopen: Leer minnen en helpen, leer bidden en hopen, Wat willen wij, wroeters in 't stof, ons zoo plagen! Elk dag heeft genoeg aen zijn paksken te dragen.’
't Is zoo, sprak de grijzaert, verliet hen, en plukte Een appel of zes, waervan 't blosje verrukte, En bood ze den gasten zoo gul en zoo goed. Ten weigeren had onze Apostel geen moed.
Hij nam dus een blosertje dankbaer, en beet Er graeg in, als Adam - doch kloeg van geen leed. Het zilver der beke verving niet zoo jent Den faro van Brussel of d' uitzet van Gent.
‘Doe 't vensterken open, vrouw lief, 't wordt wat duister. De maen zal ons 't lampje wel sparen... Wat luister! God!...’ 't Vrouwtjen ontsloot nu een kas, nam een linnen, Waeraen zij een winter had moeten verspinnen,
En spande 't, met ziele-weêrspieglenden lach, Op 't bedde, dat beide te koesteren plag. Men wenschte den vreemden een rustigen nacht. 't Apostelken zeide: ‘Die koets is wel zacht.’
Waer sliepen de huisliên? Dat kan ik niet zeggen. Licht gingen zij zich op den hooischelve leggen, Bezaten ze er een in hun koningsgebied: Wat me echter betreft, ik geloove het niet.
Zij leiden ook mooglijk wat strooi op den grond. De morgen rees lief van zijn purperen spond. De zwalemkens kirden om 't nesteken al, Uit d' appelaer schaterde een hymnengeschal.
Onz' Heere ging achter in 't tuintjen, en bad. ‘Verschoon mij, o Meester, maer hoor eens ewat: Hoe loonen wij 't beste die goedige liên, Gelijk er de steden niet dagelijks zien?
Dit wijveken doe, tot de duisternis vall', Dat, waer ze den dag ras beginnen meê zal!’ ‘Ja,’ knikte de Meester. Men zeide vaerwel. Om 't linnen te meten nam 't besjen een el.
Zij wilde het spoedig ter merkte gaen dragen, Maer meette tot de avondstar reeds was aen 't dagen. Haer gade die 't zag, werd van vreugde schier zot, Aen 't dansen van weelde, en hief de oogen tot God.
‘Ik hadde het halvelings, riep hij, gedacht; Neen, dat is geen stervling van Adams geslacht: Van hem komt die gunst. Zie, onz' grijsheid wordt groen; Wij zijn nu ook rijk: wat al goeds gaen wij doen!
Wij richten, den wandlaer ten bedevermaen, Een kruisje van hout bij uw graf, Adriaen, Die doodarrem stierft... Stil!... en wete maer niet De linker hand 't goed door de rechter geschied!’
Cookies on Poetry Cove