III.
Zij stonden gedrieën daer 't aenzicht in gloed. Allengskens bedaerde wat Thomas, gemoed; Aen 't eerste, nog schaemrood Apostelenpaer Zegde eindlijk de twijfler: ‘'t Is aerdig, voorwaer!
Nooit kwam hier de Logen, met sluiers getooid; Zoo naekt en kwam echter de Waerheid hier nooit. Indien er een onzer 't verleden vergat, Dan is hem die kerel de onschatbaerste schat.
Ga heen, o Joannes, o bloem van Gods stam, Gij, blank als een lelie en zacht als een lam.’ ‘Mijn deuget en vreest bij dien boer geen eclips, Maer vast zou hij spreken van d'Apocalyps.’
Verwarring won veld, en verstoorde den pais In 't vorengeborchte van 't hemelsch paleis. Toen riep er een zilveren stem: ‘Niet gezwicht! Wat mannen niet konnen, lukt vrouwen wellicht.’
Een schoone Santinne, met geluwen hair, Trad ijlings hervoort uit de woelige schaer, Maer ijlings ook stond ze als geboeid: ‘'k Ga niet heen!’ Zij vreesde het woordje van.... 't was Magdaleen.
Men loeg; en men fluisterde: ‘'t Zit er niet pluis.’ Fel groeide 't rumoer, als der golven gebruisch. Ras staet ge, zoo peinsde Philetas, verstomd, Wanneer tot zijn dienaer de Heiland eens komt.
Ommanteld met glorie, van d'Engelenstoet Verzeld, kwam de Heiland, en doofde den gloed Zijns aenschijns, die de Engelen zelve verblindt, En, vriendelijk groetend: ‘Wat wilt gij, mijn kind?’
‘Mijn Heiland, 'k aenbid u, 'k verzinke in mijn nacht Voor d'opslag dier oogen... Erbarming!’ En kracht Verleende de Algoede aen zijn sidderend woord: ‘Ik heb u ook, Heer, op der aerde verhoord.
Ik heb in den arme u verwermd aen mijn haerd, En menige snede van 't brood u bewaerd, In 't zweet van mijn aenschijn gewonnen zoo zuer; Ik heb u aenbeden in gansch de natuer.
Ik richtte mijn paden, zoo ievrig ik kon, Naer 't heilige Schrift, onverduistrende zon. En, 's avonds was mij dit verhevene blad Tot weelde, tot zegen, tot hemelschen schat.
Ik volgde uw geboden door liefde zoo sterk, En die van onz' Moeder, de heilige Kerk; Ik biechtte godvruchtig bij 't woordeken: Voort! En leî mij te rust, overglansd van uw woord.
'k Ben zondaer, maer val u deemoedig te voet. O, had voor mijn schulden mijne armoê geboet! Veel heb ik geleden: ik hoopte op uw woon; Lang heb ik gestreden: ik hoopte op uw loon.
'k En won geen patroon bij uw blinkende schaer, Maer niets ook bezat ik ter gift voor 't altaer. Dies plaegt en verjaegt mij de knorrige Peêr. Gij, schenk mij genade, genadige Heer!’
‘Kom binnen, mijn kind: ja, gij zalfdet de smert, En proefdet den hemel vooraf in uw hert!’ Philetas vloog jueblend in d' eeuwigen glans, Den schedel omkringd van een flonkrenden krans.
Hij hoorde den cinnor der Engelen aen, En dacht aen geene aerde of al 't aerdsche voortaen, Verzoend met Gods kinderen, spijt al hun Neen: Want vijandschap woont bij de menschen alleen.
Cookies on Poetry Cove