Tweede Zang.
Zamenkomst en Unie van Thourout.
I.
Het eeuwenheugend bosch, waer Thor lang werd gevierd,
Lacht, van den morgenstrael beglansd. Daer tiereliert
De vogel in het frisch, met dauw bepareld, loover,
En de aengedane ziel vloeit van verrukking over.
Verwittigd door de Twist, komt de opgeroepen stoet
Het woudloof toegevloeid, en brengt geen morgengroet
Aen 't levend heiligdom, waer 't bloedaltaer eens pronkte,
En dat de zonne thans met godlykheid doorvonkte!
Tot zulk een grootsch tooneel behoeft een kalme zin,
Het loofgesticht met eerbiedvolle schreden in-
Getreên - geen driftgewoel, dat eerzucht doet ontbranden,
Maer jubling, Heere, in 't werk van uwe almagte handen,
Die weêr geheel natuer, verheerlykt en verrukt,
Bestempelt met uw merk, gelyk in 't was gedrukt!