Vierde Zang.
Nederlaeg, en Pacificatie van Gent.
I.
Doorluchte Draek, op Belforts top geplant, Verhevenste van alle stadsbanieren, Wat zyt ge schoon in 't prachtig ommezwieren, Wen 't zonlicht op uw gouden wieken brandt! Gy schynt een fantastieke geest, aen 't donker Der eeuwen grootsch ontsnapt - een vreemd geflonker, Dat stralen uitwerpt op 't beroemde Gent - Eene eerester, die nyd, of tyd niet schendt.
Ja, ge zyt ryk aen 't glorievolst herdenken. Niet enkel sint' Sophia zag u zwenken Op een moskeé, voorheen haer trotsche kerk; Ook sint Donaes zag u, van uit het zwerk, Gelyk een parel van den Kruistogt schitteren Op 't torenspits, naer zynen naem genoemd. Gy zyt het, die Flips Artevelde ons roemt. De Brugling, die u ziet, voelt zich verbitteren, By schuinschen blik en uitgestoken lip. Strek tot vermaen aen Brugges Desrochisten, Die spellen, en nog niet te schryven wisten: Verzeile niet op onbekende klip Hun, met grammaticas beladen, schip. O Lynxen, Gent, voorheen zoo kitteloorig, Blyft slechts aen rede en waerheid onderhoorig. Het kon geschiên, na lange worsteling, En menige verspilde krygsbedryven, Ja, schoon het zwaerd en pen en boek verving, Dat gy in Wagen 't spreken van het schryven Niet eens nog kondet onderscheiden, en Dat uw versleten Onderwyzerspen Nog in den inkt haer roem op 't eind zag vallen. Voor wie regeert is twisten geene zaek. Ach, 't kon u gaen als d'op dien hoogen staek Geplanten held, buit van doorluchte wallen, Brugsche invalied en 's Gentenaers vermaek, En iedereen stak vast met u den draek, Na hy u lang, met pauwentrots, zag brallen!
Cookies on Poetry Cove