Blz. 62, v. 5.
Hy blyft den inkt voor al den nektar stellen,
Zoo gul geroemd door onzen Duvillers.
Pastor Duvillers, van Middelburg in Vlaenderen, heeft sedert 1839, buiten twee blyspelen op de Van Wyneghems, de Lofspraek der Polders en de Fransquiljonnade, allen in den trant van Cats, uitgegeven. In den Lof der Polders heeft hy den lof van zyn kelder niet verzuimd.
O dichters, komt en ziet! ik, ik zal u onthalen!
Voor u is myne woon, voor u myn' rykste zalen!
Hier is herbergzaemheid voor hem die zyn verstand
Tot eer doet strekken aen myn dierbaer Vaderland.
Heb ik geen ambrosyn, die goden zelfs deed leven,
Ik kan u toch op tyd verkwikkend nectar geven.
Zy, die aen deze herderlyke uitnoodiging voldaen hebben, by het afleggen van eene dichterlyke bedevaert naer Maerlants graf, niet verre van 's Pastors verblyf gelegen of gelegen hebbende, kunnen getuigen, dat hart en kelder even goed zyn by den heer Duvillers.
In de Fransquiljonnade leest men (bl. 41):
't Land zal myne pooging vatten,
En dan eerst, o zeker, dan
Zal het kruis van eere blikken,
Met zyn purperroode strikken
Op het zwart Romeynsche kleed
Van een priester en poëet.
Sommigen stellen boven die regelen den volgenden, aldaer mede voorkomende:
Eysa, vrienden, brengt maer wyn.
Men kan niet ontkennen, dat dit voortreffelyke vers van den besten smaek is.