II.
Nauw klapten de eerste droppels neer,
beperelend bloem en blaren,
of alles wat wieken - al was 't maar één veer
bezat, is het bosch in gevaren...
In wilgen en tronken, heinde en veer,
schuilen nu gansche scharen,
en smalen en smaden op 't morsige weêr
en maken ontroostbre gebaren!
Intusschen, onder 't geboomt, uit de vliet
kruipen de kikkers, en huppen door 't riet
en hooren de musschen kijven en twisten...
En waerdig luidt der vorschen vermaan:
‘Foei! Foei! Zoo'n lekker weerken versmaan!
dat heet men nu - Pessimisten!...’