Skip to content
1470–1547

LCIII

Pietro Bembo

Questa del nostro lito antica sponda, che te, Venezia mia, copre e difende, e, mentre il corso al mar frena e suspende, la fier mai sempre e la percote l´onda,

rassembra me, che se ´l dì breve sfronda i boschi o se le piaggie il lungo accende, mi bagna riva, che dagli occhi scende, riva, ch´aperse Amor larga e profonda.

Ma non perviene a la mia donna il pianto, che d´intorno al mio cor ferve e ristagna, per non turbar la sua fronte serena. La qual vedesse sol un giorno, quanto

per lei dolor dì e notte m´accompagna, assai fora men grave ogni mia pena.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
LCIII · Pietro Bembo · Poetry Cove