Op de wel-gerijmde Minne-Spiegel van den hoogh-vloeyenden Poëet P. Nootmans. Siet eens hoe de honingh-byen, (Inde vroege Lentens-tyen, Als de Sonne, door 'tbesteck, Scheydt van 'tNoorder-kreeften-heck, Als haer blonde goude stralen Flonck'ren over bergh' en dalen, Als het bladeloose kruyt Wt de bruyne aerde spruyt, Als de lieve roode rosen Staen op 'taengenaemst' en blosen,
Als Natura 'tsuycker-soet Wt haer knopjens parssen doet, Hoe sy't ted're lijf bereyen, Om het geluw was te breyen, Kluchtigh om het kleyn gebeent, Dat den Hemel haer verleent, Hoe sy met haer leger troppen, Schijnen 'tHaegsche Bosch te stoppen, Hoe sy swarmen door malkaer Of het altijt Somer waer, Hoe sy op haer wieckjens drillen, Om in tijt geen tijdt te spillen, Soo sult ghy, ô rijpe Ieughdt, Suygen u vermaeck en vreugdt,
Als ghy sult verselschapt wesen, En dees Minne-Spiegel lesen: Spiegel daer ghy met voor-dacht In bespeurt de Minne-klacht. Spiegel daer ghy vaeck voor oogen Siet hoe dat ghy wordt bedrogen, Als g'u sinnen eens bedaerdt Van die naulijcx eer zijn waerdt, Spiegel daer ghy, alle dagen, Siet u aengename plagen, Daer ghy soo verdwaelt om loopt, En u selven aen verknoopt! Spiegel daer ghy uyt kond' mercken Cupidoos geswinde wercken:
Hoe dat Titer sit en treurt, En beweent sijn eygen beurt. Spiegel daer men noch bysondert, Sich door reden in verwondert, Als men Nootmans aerdigheydt In bespeurt, en vaerdigheydt. Haegsche Ioff'ren, soete Dieren, Vlecht hem kransjes van Lauw'rieren˙ Kust hem voor sijn kaeck en mondt, Dat hy bet door-tast u grondt! B. Ryndorp. 'kWacht een beter.
Cookies on Poetry Cove