Stemme: Die mindt die lijdt veel pijn.
Waer vliedt ghy Titer heen,
Grasend' van mijn Vee,
Door het dorre sandigh duyn?
Siet 'tminnens-brack-geween
Vws droeve Galathee,
Van de hooge Bergens-kruyn,
Met fel geschrey,
Bevocht dees groene wey,
Ach! dat u wreedt gemoedt
Galathea treuren doet.
2.
V Lamm'ren die ghy graest,
Bleeten door de pijn,
Die u Harderinne voeldt,
Ach! Titer u doch haest,
Haest u Titer mijn,
Eer de bleecke Doodt bedoelt
Mijn teder hart,
Door minnens felle smart,
Die vaeck u Galathee
Treuren doet, door Zielens wee.
3.
Laetst als ick 'tschaepje teer
Dreef uyt dees groene wey,
Na den Els met grooten rouw,
Song 'tNachtegaeltje weer,
In dese groene ley,
En sey: Titer is ontrou,
Die sijne min,
Niet aen sijn Harderin,
Wil geven door geschrey,
Noch door soete mins-gevley.
4.
Als ick mijn teed're leen,
Gae rusten in het veldt,
By mijn Schaepjes allegaer,
Om dat ick ben alleen,
Den Echo my verselt,
Die mijn klacht wil bootsen nae,
Ick sie de blaen
Oock nimmer stil en staen,
Vermits mijn hart ontstelt,
'tLofje aen de Boomen quelt.
Daerom, O Titer wreedt,
Her-set u straff gemoedt,
En u Harderinne mindt,
Geef blijdschap voor haer leet,
Geef Min, die minne voedt,
Maeck de weder-min verwint;
Doch alle schae
Die door u ongenae,
En straffigheydt,
Hare doodt-schicht hadt bereyt.
Een of Geen.