Skip to content
1634

Jeugdige minne-spiegel

Pieter Nootmans

Stemme: Soo't begint. Titer. Segh Amaril, Wel lieve soete Meyt, Waer toe zijn al dees Kranssen?

Amaril. Om uwent wil Is't Titer, ach! wat beyd? 'Kweet dat ghy sult gaen danssen Met Galathee, Titer, ey, gae mee, Langs dese kant, Daer sult ghy vinden de groene Mey geplant.

Titer. Nimphje hoe dus? V bruyne tover-git, Is dat u Slaeff ontogen? Amaril. Titer, ey sus, Ey sus, wat Titer, dit Kan ick doch niet gedoogen, Dat ghy verlaet, En nu weder haet Uwe Godin, Die uwe lusten verquickt met weder-min.

Titer. Al het verhael, 'tVerwijt, en minne-waen Kan my, O Nymph, niet krenken, Hoe menigmael, Laes! heb ick moeten gaen, (Wilt dit doch eens gedencken). V wolligh Vee, Drijven in u stee, Nae hare stal, Als u mijne staff wel vaeck getuygen sal.

Amaril. Titer, tot loon Vws trouwe Harders dienst Vaeck aen mijn vlok en schapen Vlecht ick dees kroon, En tot u Zielens-wienst, Spijt Galatheas knapen, Maeck ick u dan Titer tot een man, In dese Mey, Neem tot getuygen het grasje vande wey.

Titer. Al het Gebloemt Dat cierelijck uyt-dringt Rondom dees steyle klippen, Vreugdigh dit roemt, En Philomela singt, Reppend' haer ted're lippen, Roept, met geschal, Bruyloft over-al, Met Amaril, Dies laet ons weyden, en Titer houdt u stil. Een of Geen.

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
Jeugdige minne-spiegel · Pieter Nootmans · Poetry Cove