Vtfde boek.
De Paradysvorstin, des morgens vroeg ontwaakt,
Verhaalt haar bangen droom, die Adam 't harte raakt:
Hy troost zyn wederhelft: Zy zingen by het ryzen,
Der Zonne, 't morgenlied, om hunnen Godt te pryzen.
De Hemelmajesteit belast zyn afgezant,
Dat hy hen onderricht van hunnen vryen stand,
Ja hen vermaane, Godt gehoorzaam aan te kleeven,
Om hen geen' stoffe tot ontschuldiging te geeven.
De snelle Rafaël breidt zyne vleug'len uit,
En vliegt naa 't Paradys, daar Adam en zyn' Bruid
Voor Edens lustpriëel, het pluimgediert verwekken
Tot quinkeleeren, en van verre hem ontdekken.
De Vorst van 't Paradys onthaalt den Cherubyn
Met vruchten uit den hof, die frisch en lieflyk zyn,
Geplukt van Evaas hand, en aan den disch geleegen,
Ontdekt hy 's hemels last, opdat zy overweegen,
In wat gevaar zy staan, door 's vyands macht en list,
Die legioenen heeft tot oproer aangehitst,
Om zyne hovaardy te styven, zich doen vreezen,
En (wat verwaatenheid!) zelf Godt gelyk te weezen;
Versinaadende Abdiël, die hem ten goede raadt,
Zyn droeven val voorspelt, en zyne zy verlaat.