Op de tiende Prent.
Al proeft de stoute vlieg van alle lekkernyën,
En stoft op haar geluk, hovaerdig, trots en fier:
Verachtende de zorg en arbeid van den mier;
Zy raakt in 't vocht of door den spinnekop in lyên.
Zo leeft de hoveling in pracht en overdaad,
Die al wie minder schynt hovaerdig durft verachten,
Niet denkende wat ramp en druk hem staat te wachten.
De weelde en hovaardy zyn kankers van den staat;
Hadt Rome deeze twee uit zyn gebied gedreven,
't Had aan de waereld nog de wet misschien gegeeven.