Geestige quinkslag van een heer.
Een minnaar wierd heel bits van zyn matres verweten,
Dat hy haar op 't zalet, tot smaad, had oud geheten.
Hy sprak veroordeel my, ô zoete juffer, niet,
't Is uit een grooten drift van myne min geschied.
Heb ik hier door misdaan, ei straf my niet te vinnig;
Myn geest, toen ik dat sprak, was als verrukt van d'aard.
My dagt, dat gy geen mensch, maar een der eng'len waart,
Want, die zyn oud en schoon, wys, deugdryk, en aanminnig.