Tegenzang.
't Is Langendyk, Apolloos zoon,
Gequeekt, gekoesterd in uw' muuren,
Wiens zang alle eeuwen zal verduuren,
Zo lang de Dichtkunst spant de kroon.
't Is hy, die op zyn zuiv're snaaren,
Die hy van Febus zelf ontfong,
Uw lof zo zielverrukkend zong,
Ter eeuwige eer van 't kronk'lend Spaaren,
Dat fier op zulk een' schoonen lof
Hem toejuicht uit zyn Waterhof.