Gebbrich.
Allyk in Noarman stoer en grym
Sjocht, yn de skimerjoun,
De sterke stins fen Gratinga
It griene fjild yn 't roun.
De poarte kreaket; gudzen spring'
It brede foarplein út;
Hja draye trije edelljue
Ta 't âlde stamhûs út.
't Is 't eale team fen Gratinga,
It âlde frije bloed;
Mei Fryske stiwens, Fryske krêft
En Fryske heltemoed.
Op 't hiem stiet Sicko Gratinga,
En sjocht syn neven nei,
En jowt hjar mei syn iizren lûd
De gleaune wirden mei:
‘Ja, wei mei Douwe op 't Hûs to Harns!
De bloedhaet bliuwt ús by.’
Hja kear' hjar op de gudzen om,
En ropp': ‘Det swarre wy!’
Yn 't greate seal fen d' âlde stins
Stiet Gerbrich, Sicko bern,
Troch 't lyts binypte finsterrút
Hjar migen nei to sjean.
De sinne, dy 't omlegens giet,
Skynt troch it finsterrút,
En teikent op it sket hjar skaed
Mei swarte ferwen út.
Al blinkt hjar troanje yn sinneskyn,
Mei wangen, roun en rea;
Swiersettich dikert d' edelfaem
Oer Westerbjirrums gea.
Dêr wirdt, krekt êfter 't Hûs to Harns,
De sinne allinken wei,
En lit it yn in gleaune sé
Fen bloed en lôge nei.
Mei driuwt it each fen d' edelfaem
Yn triennen, klear en hjit:
O God, hwêr Teaco, Douwe soan,
Hjar lieafde en hope, sit?
Mei 'n iizren stap komt Sicko nou,
En tel, de treppen op;
Hja giet forheard by 't finster wei;
Sjocht sûnder triennen op.
En komt hjar heit de keamer yn,
En set him swijend del,
Den bringt hja tsjilk en krûk to plak;
Mar 't herte slacht hjar fel.