De nije feart.
‘Kom mannen! 't is tiid, de lodde yn 'e hân,
Kom! wol nou de hannen ris reppe !
De sinne stiet heech en skynt noflik oer 't lân,
De hannen ris fluch oan 'e skeppe.
It wirk leant syn master, nou fâlt it ús swier;
Mar is it biredden, den jowt it ús tier.
It giet for ús Fryslân, sa tinke wy mar,
De neiteam seit ienkear yet tank ús derfor.’
Sa spriek in man syn wirkfolk ta,
Det iverich to graven stie;
En wylenst lake en song it sa,
Krekt as hjar 't wirk mar boartsjen wie.
De man dy 't jinsen soarchfol seach,
Mar dochs sa blier en doch sa gol,
Foel aenstouns elk en ien yn 't each,
En op in pryster like er wol.
En frege 'm sims fen 't wirkfolk ien
Om wirk of wol nei goede rie,
Den hie in lústrer wol forstien
Det hy hjar haedman Bouwe wie,
Dy, 't ûndernimmend mei forstân,
In feart groef, dwers troch 't Fryske lân.
‘Kom mannen!’ sprekt er 't wirkfolk ta:
Kom mannen! nou in sang;
Lit ús in noflik lietsje ha:
Us Fryslân libje lang!
Kom lit ús sjonge, blier en klear,
Us wirk en Fryslâns rom ta ear!’