Na de wijse: Het licht der werelt is opgestaen. Ofte: Ick roep u o Hemelsche Vader aen. O Godt ick heb al van mijn jeucht Niet socht dan u behaghen, Doch met swackheyt en weynich vreucht Als ick voeld' mijn ondeucht En sagh het ongheneucht Van Syons sware plaghen. Mijn ionghe jaren sijn meest al In droefheydt heen ghestreecken, Met suchten, wenen, sonder tal: Ghy bewaert voor misval, En voerd' my in u stal, Doen Syons plaghen weecken.
Maer seer haest word ick weer beset Om uwen dienst te draghen, Mijn swackheydt heeft vreughde belet, Doen socht ick in't ghebedt Een hulpe nae u wet Van u alleen te vraghen. Daer toe ginck ick mijn hart en wil V gantsch en al toekeeren, Dat ghy't wende soo't u ghevil T was in my doot en stil Dat mijn hart ontfinck mil, Tot droefheydt en oneere. Vleys ende bloet heb ick verteert Om u alleen t'aencleven, Rijckdom noch schoonte noyt begeert, Maer een, daer u naem weert Te recht mee wordt ghe-eert, Door een goet vreedsaem leven. Dat is, u Heer, alleen bekent: Hoe ist oordeel der menschen, Altijdt soo verkeert en gheschent Voortbrenghende elent: Het bladt doch eens omwent, Is mijn bidden en wenschen Mijn hartsen wensch en is niet dan
V Goddelijcke seghen. O lieve Heer, slaet u handt an, Op dat doch yeder man, Anders niet segghen can, Dan dat wy u dienst pleghen. Al mijn wil was en is u raedt, O Heer wilt ons toevoeghen Een Godtsalighe echte staet, Die in deughde voort gaet, Op dat wy die't versmaet, In liefd' en vreed' vernoeghen, Al ons familij en gesin, Die ghy ons meught toestieren Wilt leyden t'uwer eeren in, En geeft ons meer noch min, Dn dat wy nae u sin Godtsalichlijck regeren. Ick spreeck uyt mijn hart en ghemoedt, O Heer, voor u aenschouwen, Mijn hart in u wet open doet: Hoe is u woordt soo soet, In gheluck teghenspoet Helpt my de maet behouwen. In een reyn hert, heb ick o Heer, Voor u altijdt ghewandelt
Met grooter lust ende begeer Tot u woordt ende leer, Met niemandt tot oneer Bedriechelijck ghehandelt. Wat gaet het my met Paulus aen Van een menschlijcken daghe Een ander oordeel te ontfaen, Ghy sult my wel ontslaen En nimmermeer versmaen, Weet ick al sonder knaghen. O Princelijcke goede Vaer, Op u ist dat wy kijcken, V handt heeft ons ghebrocht te gaer Wilt ons eeuwigh hier naer Met ons jeughd'lijcke schaer Versamen in u rijcke. Na beter.
Cookies on Poetry Cove