7. Periander van Corinthen.
Hy is voorwaer niet cloeck, maer soet,
Die nut, eerbaerheyt scheyden doet,
Wat t'geender tijdt is nutlijck claer,
Dat is niet recht nochte eerbaer,
Die doodt sult ghy u wenschen niet,
Noch voor haer onsetten, noch vliet.
Wat ghy draeght ende lijden sult,
Dat lijdet manlijck met ghedult,
Vreest en weest niet stout als 't gheluck
Toevalt, ghy sijt daerom niet tuck,
Becommert u niet ste verbaest,
Als onheyl en droefheydt comt haest.
Wellust vergaet als snee en ys,
Deught ende kunst houdt een eeuwigh prijs,
Beloven mooght ghy yder wel,
Maer denckt dat sonder sond zijn sel
Gheen dinck soo vast, ofte soo hoogh doch,
Of neerstigheydt verwintet noch.
Bose begeert en brenght gheen goet,
Alle quaedt sy mee brenghen doet,
'Tis niet ghenoegh dat die hant zy,
Ontschuldigh als daer niet comt by,
Een hert dat vroom is sonder list,
Oprechtlijck en rechtschapen gist.
Houdt toorn in, laet hem niet gaen,
Na sijn gheval, comt vanden quaen,
Tot aller tijdt ghedencket wel,
Een yder stuck, in sijn voor-stel,
Wat ghy oock doet, of ontfanght stil,
'Tgheluckt dan vry, oock soo het wil.
Na beter.