1. Salon van Athenen.
ACht niemant saligh voor sijn ent,
Ongheluck is seer haest ontrent,
Soo ghy luyden te samen gheeft,
Even ghelijck best t'samen leeft,
Wat ghelijck is vereenicht wel
Anders ist wanraet, jammer fel.
Een goede vrient straffet alleen
Wilt hem slechts loven voor't ghemeen,
Adel boren noch veel aen rest,
Deughden adel is alderbest,
Wie hem bemoeyt met quaet of war,
Dat doch sijn moet, die selfd'is nar.
Wie leughenen durf spreken coen,
Die durf ghewis alle quaet doen,
Teghen Gods Majesteyt verstijft,
Niet quaets by lijf, en leven blijft,
Wie God beschermt die blijft oock wel,
Al is de werelt vol ghequel.
Ghedenckt het endt 'tis wel ghedaen,
'Tleven moet hier sijn proef uytstaen,
Duert niet eeuwigh, sterft altemael,
Hier aen anderen generael,
Daerom die nu saligh en goet
Ghesturven waer, en hadde vroet
Ghedaen in desen jammer-dal,
Als vercoren Enghelen al,
Want wie best op der aerden leeft,
Het eynde doch gheen beter gheeft,
'Tis niet ghenoegh te hooren meer,
Maer wie't doet, treft de beste leer.