Na de wijse: Tobias tot sterven gheneghen. GHeliefde vrienden, daer staet schreven, In de eerste Corinthen seven Soo't hoort // antwoordt Sal ick u gheven
Hoe ghy sult leven. 'Twaer goet, datmen gheen vrou bekende, Maer om van overspel te wenden, Hebt trou // een vrou Al in den Heere, Wilt tot haer keeren. Niet nae de wellust uwer harten: Want het wrocht eertijts groote smarten: Hoort na // Sara, Hoe datter seven Raeckten om't leven. Die't houwelijck qualijck aenveerden, Immers verginck de gantsche eerde, Om dat, seer plat, Godts kinderen saghen Nae haer behaghen, Al op de dochteren der menschen, En namen wijven, na haer wenschen 'Twort snel // Isrel Gheheel verboden, Het liep seer snoode. Doen sy keerden tot d'Moabiten, Een Dochter der Medianiten Quam by // Simry Pineas wreken
Heeftse deursteken. Om Godes tooren te ontcomen, Wilt u doch houden als de vromen Voorheen // ghemeen, Wilt wel onthouwen Oprecht te trouwen Tobias nam in Godes vrese Sara, ghelijck 't behoort te wesen: Isack // nam strack Wt sijn gheslachte Rebecca sachte. Al nae den eet van sijnen Vader, Elck coom sijn roep nu neerstigh nader, De vrouw // met trou Met goe manieren Haer huys regieren. En tot ghehoorsaemheydt haer keeren, Als de ghemeente doet den Heere, Haer wil // moet stil Neyghen uyt minne Na des Mans sinne. Ghy Mannen, wilt uyt al u krachten, Voor al op uwen roep wel achten, En't Wijf // seer stijf Als swacke vaten
Comen te baten. En wilt u Kinderen opvoeden, In Godes vreese als de vroede, Dat sy // seer bly Als olijf-rancken, God loven, dancken. Na beter.
Cookies on Poetry Cove