Na de wijse: Godt proeft sijn uytverkoren. HOe sal ick een liedt singhen Van Sion seer bedroeft: Mijn woort dat doet my dwinghen: 'Tghemoedt daer in vertoeft. O lieve jeught, vol vreughden, Mocht ick u hier toe de handt Lienen met soet gheneughde, 'tWaer my lief en playsant. Maer nu moet ick vol treuren Vermanen tot demoet, Al zijt ghy in u fleure, 'Tis Gods volck nu seer goet. Tot kermen en tot klaghen, Tot bidden, waken snel, Hem keeren in dees daghen Met een neerstigh opstel. Sien of Godt woud ontfermen
In dees bedroefde tijdt Om ons roepen en kermen Te hooren in't ghekrijt. Wanneer ist oyt ghebleken, Dat hy niet heeft verhoort, Die't hert en't ghemoedt breken, Om te leven soo't hoort. Als Isrel in elenden Tot Godt weer heeft ghekeert, Soo gingh hy na haer wenden In liefd' en vrede weert, Doen groote ende kleyne, Iongh, Oude, Menschen, Vee, In Ninive ghemeyne Vasten en klaeghden dree, Over de plaegh elendigh, Die haer over't hooft stont, Soo heeft haer Godt behendigh, Verhoort uyt 's herten gront, Behooren wy eenmoedigh Te roepen om ghena, En niet om recht demoedigh, Betoont u vroegh en spa. Want desen, en gheen ander, Verwerven Godts goeheydt,
Dus laet ons met malcander Wt hertelijcken leyt. Al ons seylen beklaghen, Soo sal ons Godt ghelijck Brenghen t'eeuwighen daghen In sijn heerlijcke rijck. Daer vreught is sonder ende Sonder eenigh verdriet, Elck wil stijf daer na wenden, Ist ende van mijn liedt. Na beter.
Cookies on Poetry Cove