Na de wijse: Ghenade ende vrede. MYn Vader, Moeder mede, Als ick sagh u droefheydt, So was mijn hert t'onvrede Met benoutheydt bekeydt: Waerom ick 't eens moest legghen Al op een ander boegh, Hoewel veel sullen segghen, 'Tis niet de beste loegh. Als ick het overleyde, Heeft het my goet ghedocht, Mijn hert wat te vermeyden Niet na 'swerelts ghenocht, Maer om droefheydt te mijden, Daer gheen profijt is in, Of ick u mocht verblijden Met een volijcke sin.
Want 't heeft my menighmale Becommert in mijn hert, Dat ick van u most halen Troost en blyschap expart, Nadien dat u droefheden Veel grooter zijn dan mijn, Ick hoor met bilcke reden V een goe stut te zijn. Maer't schijnt ten wil niet wesen, Mijn hert was seer benout, Als Sions plaghen resen, En mijn broeder niet oudt Wech bleef des ghy geen vreughde: Maer droefheyt aen my saeght: Ick hebt in mijnder jeughde Dickmael den Heer gheclaeght. Ghy sijt in mijn ghedachten Seer vastelijck gheset, Al ben ick cleyn van krachten, Voor Godt in mijn ghebedt Sal ick u niet vergeten, V droefheydt is my leet: Wilt my weder in meten Al met de selfde meet. Als ick uyt 'sherten gronde
V toevertrou gheheel, Ick heb u noyt ghevonden Achteloos in dit deel: Hoewel mijn danckbaerheden Seer weynigh is gheweest, Ick hoop ghy sijt te vreden, Al crijght ghy niet het meest. Dit liet most ick u maken, Soo ghetuyght mijn ghemoedt: Laet ons scherpelijck waken Op eenderleye voet. Neemt nu dit slecht vermanen In't goedt, is mijn begeer: 'Tgheschiet niet sonder tranen Adieu, oft laetste weer. Na beter.
Cookies on Poetry Cove