Na de wijse: Ghenade vreede t'samen, nae't betamen. O Heere wilt opwaken, my ghenaken In alle druck en leyt, Of acht ghy Godt rechtveerdigh my onweerdigh, Doetet om u goetheydt. V hant is my te machtigh, en drucktrachtigh, Door de sonde Sioen, En onrust in u stede, snack na vrede O Heer brenght haest versoen. Ghy weet haer hert en sinnen, staen van binnen 's Menschen oordeel is niet, Woorden, wercken, gepeynsen, wie can veynsen, Ghy't altemael door-siet. Die naest zijn van naturen, kennis bueren,
Vrienden ofte vyant, Verscheyden oordeel maken, van een saken, Heer ick stae in u handt. En wil u geern hooren, maeckt mijn ooren, Dat sy hooreloos zijn, Wat dat mijn haters segghen, overlegghen, Onder een bedeckte schijn. Op bitsche smaed'lijckheden, van haer reden, Wil ick zijn doof en stom, Hier tusschen staen en wachten, mijn gedachten, Op u Heer om en om. Al mijn biden en stenen, wil hier henen Dat ghy Heer niet toelaet, Dat mijn wederpertijen, haer verblijen. In mijn ghebreken quaet. Want op mijns boeten missen, of verglissen Staet haer oogh roem en eer, Doch die anders ghebreken, wil op steecken, Werpt hem selven ter neer. Maer haer roem ende laster, schijnt te vaster, Die licht gheloovigh is, Daerom Heer laet mijn leven, soo niet sneven, Tot yemants ergernis. Ick wil my selfs niet vleyen en verleyen, Ick voel ghebreken krom,
Sonden zijn die dees slaghen, my doen dragen. Straffe heeft haer waerom. Wilt my o Heer der Heren 't hooft niet keeren, Troost my in desen smaet, Helpt my en doetse spoedigh, 't maeckt mismoedigh Als t'ontset langh ontstaet. Na beter.
Cookies on Poetry Cove